Maureen
van der Voort


Dementie en de omgeving


Ik ben dementie
Ik ben iemand die je niet wilt zijn.
Je kent me, verweert je en hebt me, zonder het te willen.
Ik kom vroeg of laat, maar liever nooit.
Je zult me willen begrijpen maar ik ben onbevattelijk.
En ik zal stil blijven, zonder voor je te zwijgen.
Je zult me van alles willen vragen, maar ik zal niets geven.
Als ik kom, kom ik langzaam, maar niet zeker.
Ik zal je claimen, begeleiden en meenemen.
Je zult deelnemen, zonder het te bevatten.
Ik kom binnen, en ik weet dat je me niet zal onthalen.
Je wil de deuren voor me sluiten, maar het zal uitgesloten zijn.
Ik ben met niets gekomen, maar zal van je ontnemen.
Je zult strijden zonder te weten dat de strijd gestreden is.
Ik ben bij je, maar je zult me nooit beter leren kennen.
Want voor je het weet, zal je me vergeten zijn.

Hoe we de omgeving ervaren heeft invloed op ons gedrag en gevoel. We zullen een ruimte verlaten als deze niet veilig of vertrouwd aanvoelt. Dit heeft te maken met prikkels in de ruimte. Mensen met dementie ervaren hetzelfde. Maar iemand met dementie is niet in staat om te beoordelen waar het gevoel vandaan komt en kan hier geen oplossing voor vinden. Daarnaast hanteren zorginstellingen vaak één uniforme stijl. De bewoners ervaren iedere dag een zelfde sfeer met de zelfde verlichting, temperatuur en geur. Er is geen mogelijkheid om een andere ruimte op te zoeken.

Tijdens dit project heb ik onderzoek gedaan naar de relatie tussen dementie en de omgeving. Het ontvangen van prikkels en zintuiglijke waarneming staat centraal. Ik speel in op de behoeftes van mensen met dementie, door ruimtes een andere functie en beleving te geven. De ruimtes bieden ieder een andere dosering aan prikkels. De juiste dosering zorgt voor veiligheid en vertrouwen.